سالهاست که نبودن هایت را به سجده گذراندم!سجده گاهم تنها، خاطرات تو بود و قبله ی دلم، چینی ترک خورده ای که سراسر وجودش بندهایی بود که با اشکهای شبانه ام زده بودم....!!!اما تو!این سالها بی خبر از دل و احوال من بودی...!!!شکایتی نیست! خرده به تو و دلت نمیگیرم، اما چقدر درهم شکستن من برایت آسان بود! به لحظه ای تمام هستی و نیستیم را بر سرم آور کردی من باز هم شکستم و بغض سالهایم را فرو دادم...!تو حقیقتی را که من سالهاست با او همراهم و درکش کرده ام،چون شمشیری زهر آلود در دلم فرو کردی! و شاید حتی از خودت نپرسیدی چه بر سر من و دلم خواهد آمد! تو راست میگفتی، همه را! هر چیزی

هنوز در بیکرانه های ذهنم،

نقش نام توست که از مقابل جملات در هم شکسته اشعارم دزدانه،

و بی آنکه کسی بفهمد، حتی خودت، فرار میکند...

و من، پی در پی، کلمات را شکسته و پیوسته در کنار هم به انتظارت مرور میکنم....

به امید اینکه شاید فصل بازگشت تو فرا رسیده باشد...

در این هیاهو و آشفته بازار، دوباره دلم، یکهو، بی هوا، هوای تو را کرده است....

نمیدانم با کدامین قلم میتوانم نا گفته هایم را بر سنگ سنگین دلت حک کنم....

من گرفتار شدهام در طوفانی از ناکامی ها و تو بر کشتی آرامشت، در انتهای اقیانوس حسرت من چرخ میزنی!

پ ن: امروز که محتاج توام، جای تو خالیست،

فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست.....

ناگفته های سالهایم را، همه را، یکی یکی... به اندوه نگاهی از پستوی دلم بر زبانم جاری ساختم...! اما دیگر سکوت کرده ام و هیچ نمی گویم... دیگر سخنی از ترنم قطرات خاطرات تو بر گونه های سرد و یخ زده ام چیزی نه میگویم و نه مینویسم... غم باران را بر دلم میخکوب میکنم و آسمان را در تنگنای نگاهم شرمنده میسازم... من، سلطان غم و تنهایی، اندوه بیکران خود را در اعماق پوسیده دلم به زنجیر میکشم... و از این پس سکوت را آویزه لبهایم خواهم کرد...من دیگر سکوت کرده ام...

برف سفید میبارد، بر اندوه سیاه این دل و جاده ای که ای کاش آخرش خانه تو بود ....

پ.ن : فقط سکوت...

خوب یا بد...

گفتم....

هر آنچه را که گفتنی بود....